The Water Diviner Nederlandse ondertitels: "Bère"
Naar waargebeurde feiten
In vijf minuten, commandant?
We wachten tot zonsopgang.
Zonsopgang...
Haal me m'n verrekijker van het paard.
Maar, commandant...
Doe het.
47ste regiment!
Maak u klaar voor de aanval!
Allahu akbar!
Uitvoering! Ten aanval!
Weg van de loopgraaf.
'n Valstrik, is het niet?
Ga opzij, of je bent een martelaar.
Goddeloze bastaards.
De ANZACS trekken zich terug!
Na zeven maanden strijd, evacueerde het Australisch Nieuw-Zeelandse legerkorps haar troepen.
Ik kan de verrekijker niet vinden, commandant.
Ik was vergeten dat ik hem bij me had. Spijt me.
Ik denk dat we 'r dichtbij zijn, maat.
Ik denk dat we heel dichtbij zijn.
Ik zei je toch dat hier water zou zijn, of niet soms?
Ik heb het je gezegd.
Lizzie?
Alles goed?
Arthur zit nog maar eens door de tip van zijn laars.
Wat doet hij er toch mee?
De jongens liggen allemaal te bed.
Ze wachten op je om hen iets voor te lezen.
Ik ben doodmoe, Lizzie. - Komaan.
Je weet dat dit hun favoriete moment van de dag is.
"Prins Hussain riep de man bij zich
en vroeg hem waarom dat tapijt dat hij hem wou verkopen
zo duur was
en voegde eraan toe: "Het moet dan wel gemaakt zijn
van iets hoogst uitzonderlijk. "
De koopman antwoordde:
"Mijn prins, uw verbazing zal des te groter zijn
als ik u zeg dat het betoverd is.
Wie op dit tapijt gaat zitten, de ogen sluit
en het magische woord "Tangu" uitspreekt
zal gelijk door de lucht reizen
naar waar hij ook maar wil. "
Ik trof water op vijf meter.
Beetje brak maar er is flink wat druk.
Met dat water zullen we in staat zijn vee te houden in de vallei.
Ze vaagden er niet eens de modder af.
Het is nu al vier jaar geleden, Liz.
Jij die zo slim bent.
Je vindt water
maar je eigen kinderen kan je niet vinden.
Waarom kan je hen niet vinden?
Jij bent ze kwijtgeraakt!
Komaan, Art!
Daarboven vallen geen medailles te verdienen, maat!
Het is twee uren rijden tot Rainbow, we zullen ons mogen reppen!
Heb je dat? - Ja.
Ik vermoed dat ik het nu wel heb, paps.
Arthur...
Op mijn broers passen en m'n verdomde hoofd laag houden.
Ik weet het.
Ik hou van je, paps. - Tot ziens, pa!
Lizzie?
Lizzie!
Lizzie?!
Lizzie!
U zal begrijpen, dat ik in eer en geweten
uw vrouw niet kan begraven in gewijde grond
als ik dacht dat ze zichzelf van het leven heeft beroofd.
Gewijde aarde is Zijn belofte aan de gelovigen.
Ze viel erin en verdronk, dus bent u met uw geweten in het reine.
Drie zoons gesneuveld.
Dat moet een echte kwelling zijn geweest voor Eliza.
Het boek van Job leert ons
dat God deze beproevingen stelt met een reden.
Vele families in het district hebben gelijkaardige offers gebracht
voor vorst en vaderland.
Weet je, je hebt wel lef hier binnen te komen
en eisen te stellen.
Je bent hier in geen vier jaar geweest, je kwam nooit biechten.
Je bent los van God.
Ja.
En u en God kunnen me voeren aan de varkens voor mijn part.
Maar u kende deze vrouw.
Zij kwam hier elke zondag.
Ik heb het graf gegraven, ik maakte de kist.
Al wat ik van u vraag is enkele woorden zeggen
en wat aarde werpen.
Die kar van je...
zou een bruikbare zegening zijn voor onze gemeenschap.
Een offergave tot God.
Wel, die mag Hij dan ook hebben.
Ik zal hen vinden, liefste.
Ik zal hen vinden en hen naar huis bij je brengen.
We zijn er bijna.
Dank u.
Niet nu. Later. Dank u.
Dus nu blijken we een escorte nodig te hebben in ons eigen land.
Waarom brengen ze ons terug naar deze plek?
Majoor Hasan Bey wenst Luitenant-kolonel Hughes te spreken
op de Oorlogsgraven. - We weten wie hij is, maat.
In orde.
Vier jaar geleden zouden ze me het Victoria Cross hebben gegeven
om die bastaard dood te schieten.
Luitenant-kolonel Hughes, mag ik u voorstellen, majoor Hasan Bey.
Majoor Bey was commandant der...
Gewoon majoor Hasan.
Bey wil alleen maar zeggen: meneer. - Ja. Juist.
Mr. Bey liet uw jongens de hel zien bij Lonesome Pine, sir.
We weten allemaal wie majoor Hasan is, luitenant. Dank u.
Gegroet. Wees welkom.
Dank u. U spreekt Turks?
Engels?
Ik zie dat u eindelijk het schiereiland heeft ingenomen.
Ja.
De veldslag verloren, de oorlog gewonnen.
Wel, sergeant Tucker hier, zal u uw verblijven aanwijzen.
Misschien kunnen we nadat u zich wat opgefrist heeft, elkaar zien in mijn tent?
Dank u. - Deze kant uit.
Nu ik hier toch ben, dacht ik mezelf nuttig te maken.
Als u misschien paarden hebt die afgereden moeten worden
kon ik een ritje gaan maken.
Bij voorkeur iets met wat pep.
Sergeant Tucker. Laat Luitenant Greeves kennismaken
met Widowmaker.
Zij kan wel wat oefening gebruiken.
Met plezier, Sir.
We zijn al begonnen in deze regio aan de hals van heuvel 971.
Ik ga ervan uit dat men u volledig gebrieft heeft op het ministerie.
We zouden uw hulp op prijs stellen bij het vinden van onze gesneuvelden.
Uw gesneuvelden?
We verloren meer dan 10.000 ANZAC hier op Gallipoli
en we weten niet eens de helft ervan liggen.
Sommige werden behoorlijk begraven
maar veel graven zijn zoekgeraakt, overwoekerd
of weggespoeld, of de kruisen werden verkapt
tot brandhout na onze evacuatie.
Terugtocht.
Was u hier?
1e Lichte Ruiterij.
Wat wilt u van mij?
Het land is veranderd
maar u kent de streek beter dan wie ook.
Ik hoopte erop dat u ons zou kunnen helpen
onze verloren compagnies te lokaliseren.
We kunnen morgenvroeg beginnen.
We verloren 70.000 man.
Hier.
Bij Çanakkale.
Voor mij is deze plek één grote begraafplaats.
Ik begrijp niet waarover jullie zeuren.
Dit is een ware Hof van Eden.
Als uw troepen de heuvel de eerste dag hadden ingenomen
was het met ons gedaan.
Hoe dichtbij waren we?
Daar.
Hier is die dan, sir. Uw Hof van Eden.
Joshua? Waar zijn de jongens?
Ed, Henry, we gaan naar huis.
Rennen!
Komaan, Ed!
Jongens?
Art!
Ed!
Neer!
Het komt in orde, jongens. Het is in orde.
Knap werk van je, Art, je broers niet achter te laten.
Ed, wat is het magische woord?
Dat woord wat het tapijt doet vliegen?
Tonga? - Tangu, jij wombat.
Dat is het. Tangu.
Komaan, dicht bijeen. Dichtbij en je ogen sluiten.
Ed gluurt, pa.
Ed, doe je ogen dicht.
Het werkt alleen als je je ogen sluit.
Goed dan, jongens. We vertrekken. Allemaal samen.
Tangu!
Smeer hem, jullie allebei.
Ga weg. Nee.
Nee? - Nee.
Mijn mama kan alles bereiden wat u wilt.
Heet water. Geen Duitsers.
Nee. Ga weg.
Prachtig hotel.
De beste kamer.
Ik wil naar Gallipoli.
Hoe geraak ik naar Gallipoli?
Ik wil naar Gallipoli. - Ik versta u niet.
Meneer? meneer? - Gallipoli.
De volgende. Volgende.
Kom naar ons hotel.
Prachtig hotel. Prachtig uitzicht.
Alles wat u wilt, kan mijn mama klaarmaken.
Misschien kan u me helpen. Ik ga naar Gallipoli.
Nee, dat kan u niet.
Niemand gaat naar daar zonder vergunning.
U moet naar het kantoor van het Brits Oorlog Ministerie...
in Sultanahmet. - Waar?
Sultanahmet. Wij gaan! - 'n Oude stad.
En... ik zou m'n tas in het oog houden als ik u was.
Vinnige kleine smeerlapjes.
Hé!
Meneer! Meneer!
Naar waar gaat u?
Smeerlapje.
Geef me die tas, kleine smeerlap.
Zie, prachtig hotel.
Propere lakens, heet water, geen Duitsers.
Mama, ik bracht een buitenlander mee.
Mijn slimme jongen. Je bent om op te vreten.
Hallo.
Ik... heb een kamer nodig.
Komt u uit Engeland?
Nee.
Nee, ik ben van Australië.
Het spijt me, Orhan maakte een vergissing.
Geen kamers vrij.
Uw zoon sleepte me halfweg door deze vermaledijde stad.
Nee, nee, de jongen had gelijk.
Onze beste kamer is vrij, meneer...?
Connor. Joshua Connor.
Ik wil die man hier niet hebben.
We hebben niet de luxe kieskeurig te zijn.
U bent heel erg welkom, Mr. Connor.
De kamer is de trap op.
Ontbijt om 8 uur.
Had u graag dat zij u een kop thee brengt?
Nee, dank u.
Maar uw zoon zei zoiets van dat er misschien warm water was.
Zo schaamteloos liegen.
Je bent een verwend moederskindje.
Nee, het is wel goed. Ik zal het verkeerd begrepen hebben.
Alstublieft. Dat is zijn taak.
Heel erg bedankt.
Dit is uw kamer.
Jij blijkt van alles nogal op de hoogte.
Wat dacht je van me morgen naar het Oorlog Ministerie te brengen?
Ik zal je ervoor betalen. - Ja, dat zal je.
Hou op papa, stop.
We hebben de kip nog niet geslacht.
Uw handdoeken, Mr. Connor.
Ik vul u een bad met warm water aan het eind van de gang.
Het zal even duren.
Mijn zoon is geen leugenaar.
Hij lijkt me een bijzonder vindingrijke jongen.
Dat is zo. Heel vindingrijk.
Hebt u kinderen?
Ja.
Drie zonen.
Wat verkopen ze?
Ze verkopen niets, Mr. Connor.
Het is 'n oproep tot gebed.
Uw reisgids is een beetje achterhaald.
Ik ben hier niet als toerist.
U zou toch op z'n minst de Blauwe Moskee moeten zien.
Zelfs in mijn vermaledijde stad is het een mooie plek om God te vinden.
Voor Hem ben ik evenmin gekomen.
Ik ben op weg naar Gallipoli.
U bedoelt Çanakkale.
Daar zijn alleen maar geesten.
Mijn zoon zal u morgen niet kunnen helpen.
Hij is hier nodig.
Neem uw bad en kom dan terug.
Het spijt me, u te moeten meedelen
dat we geen vergunningen uitreiken aan burgers voor de Dardanellen.
Het is nog altijd een gevoelige militaire zone.
In feite hebben onze Griekse vrienden de zaken
nog meer bemoeilijkt
door hun invasie op de Turkse westkust.
Het zal geruime tijd duren voor we weer orde scheppen in deze chaos.
Arthur, Henry en Edward Connor.
Dienden allemaal in het 7e Australisch Infanterie Bataljon.
Ze zijn samen in dienst getreden.
En ze stierven samen. Gesneuveld op één en dezelfde dag.
De 7de augustus 1915 bij Lone Pine.
Ja. We hebben inderdaad de Imperial Graves Unit
op het schiereiland op dit eigenste moment.
Ze hebben een enorme taak voor de boeg.
U moet begrijpen
dat deze mensen in Gallipoli experten zijn.
Al wat ik van uw wil is een vel papier met een stempel
stellende dat ik daar naartoe kan.
Dat kan ik eenvoudigweg niet doen, Mr. Connor,
zelfs niet al was ik daartoe geneigd.
Ik kan hen vinden.
Hoe kan u in hemelsnaam zelfs maar hopen daarin te slagen?
Weet u eigenlijk wat het leger deed, met het gros van de gevallenen
na Waterloo, de Krim, Khartoem?
Ze groeven een verdomd enorme put
en wierpen ze er allemaal in samen met enkele handenvol ongebluste kalk.
Geen namen. Paarden, muildieren en mensen.
Allemaal omgezet in meststof.
Dit is de eerste oorlog waarbij iemand er iets om geeft.
Mijn jongens behoren thuis begraven te worden
naast hun moeder.
Ga naar huis, Mr. Connor.
Britten buiten! Britten buiten!
Kom.
Heb jij thuis ook zo 'n gebouwen?
... maar hij gaf niet op.
Hij bleef drie dagen lang vechten.
Hij gaf me 20 piasters en heeft dit voor me gekocht.
Ik had u gezegd dat mijn zoon hier zijn werk had, Mr. Connor.
Ik... - Hij is nog maar 10!
Wat had u verwacht dat hij zou zeggen?
Geef dat geld terug. Nu.
Maar mama...
Teruggeven, nu.
Hou maar. Het blijft ons geheim.
Zet je hier wat in de zon, vader.
Goedemorgen. - Mr. Connor.
Wilt u ontbijten?
Alstublieft.
Uw aanwezigheid vereert mij, professor.
Ik bestudeerde net de aambeien van de 2e zoon van Zijne Majesteit de Sultan
Het spijt me, ik begrijp u niet.
Mijn God, ze zijn zo gezwollen dat u het niet zou geloven
en ze etteren.
Wat zegt hij?
Mijn vader... wenst u een smakelijk ontbijt.
Hebt u toevallig zoiets als... een gekookt ei?
Ik kan die kamer niet meer uitstaan.
Er was daar vroeger zoveel vreugde.
Het leven dat je vader je beloofde was een droombeeld.
Je kan jezelf niet langer meer voordoen als Europese.
Orhan, haal voor mij eens een eitje.
Ayshe, je bent een Ottomaanse vrouw.
Hoog tijd dat je je ook zo gaat gedragen.
Je weet wat er van je verwacht wordt
voor het welzijn van jezelf, zoniet dat van je zoon.
U zal me toch bijstaan bij de operatie tot het verwijderen van de gezwellen, is het niet?
Dank u.
Waar is zijn vrouw?
Hoe zou ik dat weten, vader?
Waarom vraag je het hem zelf niet?
In het Engels. Hij spreekt niets anders.
Engels?
Uw vrouw... hij wil weten waar zij is.
Ze is dood.
En uw zoons?
Ik wist het. Ik zag het in zijn ogen.
Zonder papieren kan u niet naar Gallipoli.
Neem de veerboot naar Chanak
en zoek daar een visser.
Als u hem genoeg betaalt voert hij u over de Straat.
Hij heeft daarvoor geen Britse vergunning nodig.
Dank u.
Mr. Joshua!
Vind alstublieft, mijn papa in Çanakkale.
Zeg hem, dat hij naar huis moet komen. Mama mist hem.
Is dit je vader?
Wie is dan de man in het hotel? - Mijn oom.
Ik zal er naar uitkijken.
Breng hem naar huis!
Zo, wat deed je voor de oorlog?
Dit is het Ottomaanse rijk.
Er is hier geen voor de oorlog.
In een vorig leven was ik architect.
Ik was een burgerlijk ingenieur.
Verwachten we bezoek?
Wie dat ook zijn breng ze naar mijn tent.
Sergeant, ga met enkele mannen mee met luitenant Reeves.
Mr. Connor, ik kan niet goed volgen.
U laat uw boerderij achter,
komt hier aangekondigd aan
op deze gruwelijke plek en waarvoor?
Gallipoli omvat meer dan 20 vierkante kilometer aan ingestorte loopgraven
bomkraters, prikkeldraad
en meer onontplofte granaten en obussen dan keitjes op een strand.
Het is onveilig.
Ik ken de datum waarop mijn zonen gesneuveld zijn,
bij Lone Pine.
Er is deze kaart en de laatste aantekening
in zijn dagboek op 7 augustus.
Laat me u ervan verzekeren dat ik een naam zal plaatsen
op ieder man daarginds, inclusief uw zonen.
Tot mijn spijt kan u hier niet blijven.
Tucker, escorteer Mr. Connor terug naar zijn boot.
Uw zonen.
Sir, het avondeten. - Kom erin, Dawson.
Kijk en geniet, sir.
Njam-njam, varkensham.
Iets wat u misschien moet zien.
Verdomme.
Zal ik hem arresteren, sir?
En daarna?
Breng hem wat voedsel. En een deken.
Zouden ze allemaal zo koppig zijn zoals hij?
Het is een kwestie van nationale trots voor hem.
Dat zou jij moeten weten.
Bedankt.
Gaat u niet zwemmen? - Nee.
Wat gaat u doen met uw landbouwer?
Er vaart een schip naar Constantinopel over twee dagen.
Misschien kunnen we hem tot dan bijstaan.
U weet hoe de kansen liggen zijn jongens ooit te zullen vinden.
We kennen de dag waarop ze gevallen zijn.
Ik ken het gebied.
We kennen het allebei maar waarom alles veranderen
voor een vader die niet kan berusten?
Omdat hij de enige vader is die komt zoeken.
Sergeant!
Verandering van plan.
Wie is die Turk?
Hasan de moordenaar.
Zag ons toekomen en zag ons weer vertrekken.
Die hond moordde mijn halve bataljon uit.
Hij zal jouw zonen ook wel vermoord hebben. Nu zijn we de beste maatjes.
Ik moet hem iedere morgen zijn ontbijt brengen.
Maak u maar geen zorgen, Mr. Connor. 't Zijn Abduls. Niet de onzen.
Hier was onze frontlinie.
Jullie zaten daar. Machinegeweer hier, machinegeweer daar.
En daar nog een.
We konden jullie zien. Zoveel blauwe ogen.
Bij de zegening van God.
In Turkije brengt het geluk om blauwe ogen te hebben.
Overal, behalve hier.
Luisteren, jongens! Luisteren!
We moeten optrekken langs de linkerflank!
Houd je hoofden laag en voorwaarts! Nu!
We geven ze op hun donder!
Vanavond nemen we die loopgraaf in!
Ze werpen met stenen, jongens!
Ze zitten zonder munitie!
We gaan die bastaarden pakken!
Allen één!
We doen dit! We doen dit, komaan!
Jullie kwamen van twee kanten. Hier en hier.
We bouwden een afdak om ons te beschermen tegen artillerievuur.
Maar in de plaats daarvan bouwden we onszelf een val.
Daarbinnen was het bajonetten, messen, handen en tanden.
Het was er zo donker en besloten, dat we niet eens zagen wie we raakten.
Drie dagen.
We zijn ermee gestopt
omdat we niet meer over de stapel lijken konden klimmen.
Zolang Allah me laat ademen
wil ik nooit meer zulke dagen opnieuw doormaken.
Alles goed met je, Artie? - Stap het af, jullie twee!
Laat me!
Goed dan, maat! Zoals je wil!
Laat me!
Nee!
Ze zijn hier.
Het is je zoon. Edward.
Nee, beter niet.
De smeerlappen executeerden hem.
Hij gaf het bevel geen gevangen te nemen.
Hij doodde de zieken. Hij schoot de gewonden dood.
Een schot in het hoofd, zo deden ze dat.
Vooral hij. Hij vermoordde je zoon.
Hij gaf hem geen enkele kans, dat deed hij.
Houd hem tegen!
Ik zei, houd hem tegen!
Rustig aan, sergeant. - Jij vermoordde mijn zonen!
U heeft hen gezonden, Mr. Connor. U deed de invasie.
Breng hem weg en plaats hem onder bewaking.
Het spijt me verschrikkelijk.
Hij heeft nog twee zonen. We moeten verder zoeken.
De oorlog is voorbij, sergeant.
We vonden Henry. - Ernaast liggend.
Hoe in godsnaam kon u weten dat ze hier zouden zijn?
Maar Arthur hebt u nog niet gevonden.
Nee en we hebben de plek grondig doorgekamd.
Hij zou zijn broers niet hebben achtergelaten dus moet hij hier zijn.
We zullen Henry en Edward morgen een passende begrafenis geven.
Ik beloofde hun moeder dat ik hen zou vinden en...
en hen thuis te brengen.
Dit is nu hun thuis. Dit is geen vijandelijk gebied meer.
Ze zijn onder vrienden, wellicht de meest nabije die ze hadden.
Laat ze hier en dan zullen ze dat voor altijd zijn.
Neem ze mee terug
dan zullen ze alleen maar enkel dode kerels zijn op de begraafplaats.
Ze wilde dat ze begraven zouden worden in gewijde aarde.
Hoeveel bloed moet er zijn om geheiligd te zijn?
Weet dat we meer dan 2.000 man verloren in vier dagen bij Lone Pine.
De Turken 7.000.
Wij namen evenmin veel gevangenen.
Ik weet niet of ik wie van ons ook kan vergeven.
"De Prins sloot zijn ogen en zei Tangu.
Hij reisde door de nacht naar zijn vaderland.
Toen het tapijt zacht landde op het grasveld voor het koninklijk paleis
viel de Sultan op de knieën, en zoute tranen rolden over zijn wangen.
Wanneer hij Prins Hussein omhelde huilde hij: Mijn zoon.
Mijn zoon.
Na al je leerrijke avonturen...
voerde het magische tapijt je
langs de vier winden, naar dit...
jouw thuis. "
Uw telegram.
Ik moest een ganse dag in de rij staan...
en slechte thee drinken.
Ik heb gehoord dat er een bordeel is naast het postkantoor.
Is dat zo?
Ja, zoiets heb ik ook opgevangen.
De Grieken hebben Izmir aangevallen.
De Britten stonden erbij en keken ernaar.
We moeten iets ondernemen.
Dat is een feit.
Anders zullen de Britten beslissen hoeveel van dit land ons nog rest.
Waarom interesseert die landbouwer je?
Hij wil niets liever dan jou doden.
Vergeef me de storing.
Majoor Hasan, ik wil u mijn verontschuldigingen aanbieden
voor mijn uitbarsting.
Er is een Perzisch gezegde: "Moge je langer leven dan je kinderen".
Het klinkt als een zegen, maar het is de ergste vloek
die men op een man zijn hoofd kan plaatsen.
Ik hier een lijst uit Istanboel.
Dit is uw familienaam.
Wat is dat voor 'n lijst?
Als dit uw zoon is, is hij krijgsgevangene.
Hij is hier niet gesneuveld. Hij verliet Çanakkale. Levend.
Waarom rouwt zij niet?
Ayshe gelooft dat mijn broer nog steeds in leven is.
Ik ben bereid haar als tweede vrouw te nemen.
Ik ben er zeker van dat Fatma ermee zal instemmen.
Ik bezit genoeg om hen beiden te onderhouden.
Hebt u mijn vader gevonden?
Nee.
Pardon, stoor ik? Is dit zijn verjaardag?
Nee, zijn besnijdenis.
Verdikkeme. Dat is een privéaangelegenheid.
Nee. - Het spijt me.
Wilt u mijn litteken zien?
Bedankt maat, liever niet.
U hebt gasten.
Welkom terug in Istanboel, Mr. Connor.
U bent altijd welkom. - Dank u.
Istanboel zal zich niet onderwerpen aan de Britten!
Mijn verontschuldigingen, majoor.
Admiraal Calthorpe moet helaas uw afspraak verzetten.
Misschien volgende dinsdag? Past u dat?
Ja, als uw admiraal dan ook de Grieken kan verzetten.
Laat de Grieken maar aan ons over, via de geëigende diplomatieke wegen.
Laten we niet nog een oorlog gaan voeren.
Het is nog steeds dezelfde oorlog. Hij is niet geëindigd.
Majoor Hasan, kan u me zeggen...
Nee. Ik ben gestopt met helpen.
Mr. Connor, hebt u uw paspoort?
U was nadrukkelijk bevolen niet naar Gallipoli te gaan.
Ik maak geen deel uit van uw leger.
Al wat ik wil weten is de naam van het gevangenenkamp
waar mijn zoon naartoe is gezonden.
Als uw zoon niet naar huis teruggekeerd is
is het de trieste realiteit dat hij overleden is.
Dit was het Ottomaanse Rijk
één van de omvangrijkste keizerrijken die de wereld ooit kende
en op dit moment wordt het verkaveld.
De Bolsjewieken willen de Zwarte Zee.
De Fransen Italianen willen de Egeïsche.
En recent, in Anatolië waar toevallig de gevangenenkampen zijn
veranderen de Turken en de Grieken daar de boel
in een compleet en ongeëvenaard bloedbad.
Dus waar, in die godgeklaagde gekte
had u graag dat we uw zoon zouden gaan zoeken?
Zei u dat de kampen in Anatolië zijn?
Wie houdt daar registers over? Het Turks leger?
De kampen bestaan niet meer. Ze zijn allemaal verdwenen.
En zo ook u.
Luitenant, wijs Mr. Connor de weg naar buiten.
Ik zal naar uw hotel komen, donderdag om 04:00 uur
met uw paspoort en een ticket huiswaarts via Calcutta.
Met de complimenten van het Britse leger.
We zullen ervoor zorgen dat u in geen geval de boot zal missen.
Heb je ooit de moeite genomen, man, jezelf af te vragen
waarom, mocht je zoon nog in leven zijn, hij niet gewoon naar huis is gegaan?
Mr. Connor, alstublieft.
Mijn broer is gestorven op dat verrekte schiereiland.
Mijn verloofde werkt hier bij het Rode Kruis.
Mocht het iets helpen maak ik graag een afspraak voor u.
Dat zou heel erg veel helpen, dank u.
Wel, Mr. Connor, ik denk dat u de weg naar buiten zelf wel vindt.
Succes.
Nogmaals bedankt.
Geen verraad noch vlag! Geen verraad noch vlag!
Majoor Hasan? Ik moet majoor Hasan spreken.
Hij is u de hele weg gevolgd.
Hij gaat ons nog aan de galg praten.
Niemand wil me zeggen naar welk gevangenenkamp
mijn zoon Arthur werd gebracht.
Uw leger moet daar registers over hebben. Alstublieft, ik ben aan het eind.
Dan zijn we daar beiden.
Ik zei u al dat ik u niet meer kan helpen.
U moet hier nooit meer terugkomen, Mr. Connor.
Breng hem naar zijn hotel.
Je brengt ons in gevaar door hem te laten gaan.
Wat is het? Medelijden? Boetedoening?
Jij was daar ook. Sommige dingen kunnen niet vergeten worden.
Kom met me mee.
Hij is wel knap, hè? Vind je niet?
Groot en sterk.
Ik denk niet aan andere mannen. Ik ben getrouwd.
Nee, natuurlijk niet. Maar zijn gereedschap is wel beschikbaar, Ayshe Hanim.
Als oefenmateriaal, helemaal beschikbaar.
Mama, Joshua Bey komt met ons mee naar de cisterne.
Nee, vandaag alleen jij en ik. Je krijgt een speciale behandeling.
Het spijt me, Mr. Connor, het kan niet.
Het zou ongepast zijn. - Ik begrijp het.
Volgende keer.
Mama, alsjeblieft.
Mr. Connor...
Misschien als u nakomt op zo'n twintig passen afstand
dan zou het niet beschamend zijn.
Ik haal mijn hoed en jas.
Weet u waar ik woon? Mijn thuis?
Soms regent het daar in geen jaren.
We moeten water zoeken dat langs scheuren in de aarde is gesijpeld.
Hoe vindt u de ondergrond?
Dat is net de kunst. Je moet het aanvoelen.
En voelt u dat dan altijd?
Nee. Ik moet veel bronnen uitgraven die dan slechts gaten blijken te zijn.
Ik zal het je tonen.
Ik heb iets dat van u is.
Orhan vroeg me uw echtgenoot te zoeken.
Ik haat deze foto.
Turgut is een muzikant. Geen soldaat.
Hoelang was u getrouwd?
Ik ben getrouwd.
Twaalf jaar.
Mijn moeder had het geregeld dat ik iemand anders zou huwen.
Maar mijn vader ruziede met haar.
Hij zei haar: Waarom zou onze dochter
zo ongelukkig worden als wij?
Het is hier niet eenvoudig te trouwen uit liefde.
Misschien had m'n moeder gelijk.
Turgut was gek.
Huizenhoge onbetaalde rekeningen, altijd muziek, feestjes, luie vrienden.
Ik mis die chaos.
Ik wenste dat mijn moeder mijn huwelijk geregeld had.
Hield u niet van uw vrouw?
Ik aanbad haar.
Ik was gewoon barslecht in haar het hof maken.
Ik denk dat ze met me trouwde uit ongeduld.
Maar het was een gelukkig huwelijk.
Dat wel. Tot de jongens zoek raakten.
Het is goed te weten waar ze zijn.
Niet ergens verloren of naamloos.
Men vertelde me dat m'n oudste zoon gevangen werd genomen.
Dus hij leeft nog?
Ik weet het niet.
Maar ik heb nog hoop.
Hoop is een noodzaak waar ik vandaan kom.
Goedenacht, Mr. Connor.
Goedenacht.
Ayshe, je weet wat er van je verwacht wordt.
Eerst moet je de rouwperiode beëindigen.
Daarna kunnen we trouwen.
Voor het welzijn van je zoon, zoniet voor dat van jou.
Omer zal bij je komen, iedere derde nacht.
We vertellen het Orhan nadat ik terugkom van het gebed.
Geef me nog één dag.
Ik wil het hem zelf zeggen. Op een gepaste manier.
Zorg voor jezelf. Je lot ligt daar.
Het is een eenvoudig boerengebruik. Eerst moet je dat opdrinken.
Nu wachten we.
Hier wordt alles beslist bij de koffie. Zaken, vakanties.
Zelfs wie onze man wordt. - En dat werkt?
Als twee families samenkomen
om een huwelijk te regelen, dient het vrijgezel meisje de koffie op.
Als hij zoet smaakt stemt ze in met de regeling.
Is hij bitter, ga dan weg.
Hoe meer suiker, hoe groter de liefde.
Het is allemaal boeren nonsens.
Je bent niet in het zwart gekleed.
Dat kan ik niet zolang ik niet weet dat Turgut dood is.
Zie je me aan voor onnozel? - Nooit.
We weten het allebei. Verdomd iedereen weet het, behalve Orhan.
Mijn broer is in de Hemel.
Ik ben er niet klaar voor om te hertrouwen.
Je kwam naar mijn huis en we waren het erover eens.
Ga je me nu onteren in bijzijn van mijn vrouw en dochters?
Dit huwelijk is niet voor jou maar voor Orhan.
Hij zal mijn zoon worden.
Ik ben het mijn broer verplicht.
Dat zijn onze gebruiken.
Nee, dat is jouw gebruik.
Orhan, kom hier.
Nee, niet doen. Ik smeek je.
Dit is jouw schuld door je egoïstische trots.
Alsjeblief, niet op deze manier.
Wat heb ik gedaan?
Je hebt niets gedaan. Ga maar, laat ons alleen.
Je vader is gestorven nu zo 'n vier jaar geleden.
Je moeder heeft tegen je gelogen.
Luister niet naar hem.
Je vader is een held. Je kan trots op hem zijn.
Mama!
Dit is nu waarom Allah je nooit een zoon heeft geschonken.
Hij zal nooit van jou zijn.
Je zal mij nooit bezitten noch deze plek hier.
Je bent geen haar beter dan die hoer daarboven.
Blijf hier.
Stop! Stop dwaas! Dit zijn je zaken niet!
Is dat wat jij wilt? De vijand?
Hij heeft hier niets mee te maken!
Mijn broer was een dwaas! Je hebt onze familie onteerd!
Deze klootzak begrijpt zelfs geen woord in onze taal.
Ga! Je moet nu gaan!
Je hebt zijn eer gekrenkt. Hij zal je dit niet vergeven!
Hij sloeg je. - Ik sloeg hem!
Zie je wel, je begrijpt er niets van.
Je zal het ook nooit begrijpen!
Ik dacht het juiste te doen.
Ja, ja. Jij en je zoons en jullie legers, doen allemaal het juiste!
Al wat jullie deden was Orhan van zijn vader beroven
en mij achterlaten met beslissingen zoals deze!
Laat me dan alsjeblieft helpen.
Zo, nu ga je ons redden.
Zo bedoel ik het niet. Ik heb drie jongens grootgebracht.
En waar zijn ze nu!?
Dit is jouw wereld niet! Ga naar huis, Mr. Connor!
Je moet niet gaan. Ze wordt op mij ook altijd boos.
U zou een goed ambassadeur zijn, Connor Bey.
Ken je hem? Hij heeft mijn familie onteerd!
Mijn orders zijn hem bij majoor Hasan brengen.
Kom hier, Connor.
Eerst zullen we hem een lesje leren over eer.
Jullie vier tezamen?
Wil je vechten? We zijn nog steeds in oorlog. Vervoeg de nationalisten.
Kom mee.
Ik vond de naam van je zoon op een lijst met gewonden.
Ze brachten hem van Çanakkale naar een kamp in Afyon.
Na Afyon weten we het niet. De winters zijn streng.
Wat? Wil je zeggen dat hij dood is?
Er zijn geen registers meer. Wij zijn Ottomanen. Geen Duitsers.
Morgen zit je op een boot terug naar Australië.
Jamel en ik reizen naar het oosten, naar Ankara.
Mustafa Kemal stelt daar een nationalistenleger samen.
We doorkruisen Afyon.
Ik zal navraag doen of iemand zich je zoon herinnert.
Kan hij nog gevonden worden in Afyon?
Nee.
Als soldaat en als vader,
zeg ik je, bidden baat niet meer.
De onzichtbare wind waait ons doorheen de wereld.
Herinner Allah er veelvuldig aan dat je verdwaald bent.
Mustafa Kemal!
Op wie brengt hij deze heildronk? - De toekomst van Turkije.
Kijk naar hem.
Hij is de slechtste sergeant in het ganse Ottomaanse leger.
Driemaal heb ik die man zijn leven gered.
Maar nooit tijdens het gevecht.
Bekijk hem. Net een pauw.
Met zijn grote snor en zijn gouden knopen.
Ik hou van mijn vrouw, ik hou van mijn kinderen
ik heb een grote stok in mijn kontgat.
Vanavond brengen we deze man om met leeuwenmelk.
Serefe. Eer. - Serefe.
Serefe. - Drink op.
De eerste Australiër die ik tegenkwam, niet om op te schieten, maar mee praatte...
was een dief nabij Lone Pine.
De man zwaaide met een witte vlag
riep ons iets toe en liep recht zo over niemandsland.
Hij draagt iets.
1000 wapens zijn op hem gericht. 2000 ogen, maar hij loopt verder.
Hij komt bij ons en dropt een van onze gewonden bij ons.
We deelden een sigaret en we liepen elk terug.
Niemand schoot op hem? - Ik had het beter gedaan.
Het was maar eerst als ik terug was dat ik me realiseerde
dat hij mijn sigaretten gepikt had.
En m'n aansteker.
Mr. Connor.
Vergeef me als ik u heb gestoord. Ik wou mijn tas ophalen.
Natuurlijk. Orhan zette die in uw kamer.
Ik wens me te verontschuldigen voor alles wat ik zei.
Ik was kwaad. Ik meende er niets van.
Ik ben degene die zich hoort te verontschuldigen.
U hebt gelijk, ik heb hun hoofden gevuld met heroïsche nonsens.
God, vorst en vaderland.
Het was mijn taak mijn jongens te begeleiden tot het man zijn.
En daarin heb ik hen teleurgesteld.
Ik beoordeel een man op hoeveel hij van zijn kinderen houdt.
Niet op wat het leven met hem gedaan heeft.
Morgenvroeg komen ze me halen.
Wel...
U kan niet reizen op 'n lege maag.
Nee!
Mr. Connor!
Mr. Connor. Goedemorgen. Kom naar beneden, alstublieft.
Het is nog een eind lopen naar de haven.
Luitenant, wil zo goed zijn naar de haven te gaan
en ervoor te zorgen dat de kapitein zeker nog niet vertrekt.
Dank u.
Ik zag hem. Ik heb hem duidelijk gezien. Hij is niet dood.
U kan niet terugkeren. - Nee.
Connor!
Komaan!
Trap die vervloekte deur in!
Connor!
Ga over het dak. Zo kan u naar de stadsmuur.
Opzij!
Waar is Joshua Connor?
Connor?
Naar boven! Snel!
Wees voorzichtig op de dakpannen.
Op het dak!
Connor! Connor!
Hij leeft nog. Ik weet het.
Alstublieft, neem me met u mee.
Sergeant...
Soldaten, trek jullie uniformen aan. Uniformen aan.
Ambassadeur. Welk deel van het Ottomaanse Rijk
heeft Australië genomen?
Voor ons was het niet om land te doen.
Het is altijd om land te doen.
We hebben niet meer land nodig. We vochten voor een principe.
Je vecht, je sterft en je hebt niets.
Goed principe.
We zouden zaken moeten doen met dit land.
Een wapen, toch? - In de juiste handen.
Ja? - Het is een spel genaamd cricket.
Cricket? - Ja, dat is een cricket slaghout.
Speel je dat? - Ja. Eigenlijk speelt iedereen het.
Je hebt een bal nodig en dat is het slaghout.
Toon het ons.
Daar heb je veel plaats voor nodig. - Ja.
Jongens, maak eens plaats.
Anzac Bey gaat ons het spel tonen.
De bedoeling is, je hebt de bal en je werpt die met gestrekte arm
en zo probeer je de wicket te raken.
Gestrekte arm? - Gestrekte arm.
Klaar?
Daar komt hij. Kijk.
Zo moet dat. Gestrekte arm.
Die Engelsen altijd met hun regeltjes.
Geef me die stok.
Sergeant...
Hou je klaar.
De Grieken zijn dieper doorgedrongen dan ik dacht.
Ze terroriseren de bevolking en branden de steden plat.
Ooit waren we één land en nu zijn we constant in oorlog.
Trek de schermen op.
Neem over.
Joshua, grijp een wapen!
Ik ben van Australië... ja.
Laat hem, voorlopig.
Verzamel hun wapens.
Doorzoek hun zakken voor goud. Haast je!
ANZAC Bey, val geen land binnen
als je niet weet waar het is.
Moge Allah hem zijn zonden vergeven.
Onze paarden moeten rusten.
Raki? - Ouzo.
Dezelfde moeder.
Op Jemal.
Het is onbegrijpelijk dat Allah het zolang genegeerd heeft.
Ik zal met je meerijden tot Afyon.
Joshua! Waar ga je naartoe? Afyon is deze kant uit.
Hij is hier.
We zoeken de man die deze toren bouwde.
Arthur!
Hij schildert de iconen in de oude kerk.
Arthur!
Joshua. Kom.
Arthur?
Art.
Vader.
Zoon.
Jij hier?
Ja.
Tijd om naar huis te komen.
Ik kom niet terug. Geen van ons.
Ze zijn dood.
Dat weet ik.
Hoe gaat het met moeder?
Ze is bij je broers.
Je zei me op hen te moeten passen.
Je zei: Pas op je broers en dat deed ik niet.
Henry zijn aangezicht werd weggeschoten.
Het ene moment was hij er en dan... niet meer.
Ed bloedde urenlang leeg.
Artie.
Ik wil mams.
Hou vol.
Er zal iemand voor ons komen.
Ik ben een in de buik geschoten konijn.
Artie...
Ja, maat?
Ik kan mezelf niet doodschieten.
Dan mag ik de Hemel niet in.
Dat kan je niet van me vragen. - Je moet.
Nee.
Je bent mijn broer.
Stap op het tapijt, maat.
Laten we hier weggaan.
Breng me naar huis, Artie.
Het werkt alleen als je je ogen sluit.
Ik hou van je.
Tangu.
Ik heb hem gedood.
Ze kunnen niet meer naar huis.
Dus...
Zie je?
Het is orde als je me hier laat.
Ik heb geen vinger uitgestoken om jullie tegen te houden.
Ik heb je broers vermoord op de dag dat ik jullie uitwuifde.
Arthur, je broers leven voort in jou.
Je moet gaan.
Het is hier te gevaarlijk voor je.
Hij heeft gelijk, Joshua. De Griekse soldaten zijn hier.
Ik moet nu gaan.
Hoe kan ik je bedanken?
Het ga je goed.
Het ga je goed, Hasan Bey.
Zeg je zoon dat wanneer hij weer beter is...
Zeg hem dat hij me nog een pakje sigaretten schuldig is.
En een aansteker.
Arthur! - Paps! Deze kant op!
Help me een handje.
Langs hier kom je door de vallei.
Eenmaal de vallei door,
ga je noordwaarts tot de kust en je volgt die.
Ik ga niet weg zonder jou.
Ik heb je moeder begraven en ik heb je broers begraven.
Als je niet meekomt kan ik nergens meer heen.
Ofwel gaan we hier samen weg ofwel sterven we hier... samen.
Is het koud?
Nee. IJskoud.
Als we hier klaar zijn,
zullen we dan maar eens op zoek gaan naar frisse kleren?
Klinkt goed.
"Wilt u kamer, schone lakens, warm water"...
Geen Duitsers. - "geen Duitsers".
Joshua Bey! Je kwam terug voor mij!
Welkom terug, Mr. Connor. Is dit uw zoon?
Arthur.
Orhan, help me eens Arthur de 2e beste kamer te wijzen.
Ze is buiten.
Mr. Connor.
Ik hoop dat het je goed gaat.
Je spreekt Turks zoals een dorpeling.
Ben ik hier welkom?
Iedereen is hier welkom.
Je lijkt niet verrast dat ik hier weerkom.
Het zat in je koffie, weken voordat je vertrok.
Ik zei het toch. Alles zit in de koffie.
Tijdens 1e Wereldoorlog (1914-1918) lieten meer dan 37 miljoen militairen en burgers het leven.
Meer dan 8 miljoen werden opgegeven als vermist vermoedelijk omgekomen.
Deze film is opgedragen aan al de "vermisten en naamlozen"
die voortleven in de harten en herinnering van hun naasten.
Nederlandse ondertitels: "Bère"
Controle en bewerking: Goffini